وقتی بحث از بازی های نفس گیر و هیجان انگیز می شود بدون شک سبک د فرست شوتر -اسکی بر سر زبان ها می افتد و وقتی در میان عناوین ناب می گردید سری کال او دیوتی را می یابید.عناوینی که بهترین در سبک و برهه ی خود بودند و سازندگانی قادر و توانا و همچنین موقعیت شناس از نظر تغییرات دارند.مادرن ورفر 2 بازی هیجان انگیزی است مسیله ای که در بازی قبلی ان ها (منظور اینفایناتی) اثر می کند ولی همه چیز چالش ساز تر شده و رکورد 1 ان را شکسته است.در سال 2007 به سراغ جنگ های مدرن رفت و و در ان بطور نامحسوسی موفق بود و وقتی تاریخ انتشار مادرن ورفر 2 به وداع رسید رکورد بهترین فروش در روز اول را از ان خود کرد.جنگ های داخلی و مدرن به معنای هزاران اعلام و اخبار از پدیده های روز دنیاست.چیزی که در پدیده ی متعارفی چون جنگ معقول است و نباید بر سر ان انتقاد منفی شود و چالشی برای سازنده بوجود اورد.
بازی خواسته بعد از جنگ های جهانی به سراغ جنگ های کنونی در کشور های عقب مانده و اغلب زیر سلطه بپردازد.این کشور ها نمی توانند چیزی جز عراق و افغانستان باشند زیرا ایده ی فوق منحصر به همین کشور هاست و جنگ دیگری در کار نیست البته اگر از ویتنام بگذریم و از بازی های تکراری اول شخصش صرف نظر کنیم.البته تضاد تضاد های بسیاری برقرارند و کسی نمی داند چگونه جنگ های کنونی بین چند اتحاد(2 تا) بین کشور هایی برقرار باشد که متفق الوقوع است و مکان اتفاقش در افغانستان باشد البته همانطور که عرض شد چالشی به حساب نمی اید بعد از سکانس اولیه بازی از ان مکان ها دور می شود و به اصل نصب خویش می رسد و تا ریودوژانیرو به وقوع می پیوندد چیزی که شاید کوتاه باشد البته تجربه ی خوبی در بر دارد و تعداد سکانس های سینماییش کمتر شده ولی بازده گیم پلی از هر نظر و جذابیت و کیفیت کارگردانی حرفه ای تری را پیش رو گرفته اند.
بازی داستان مشخصی برای روایت ندارد ولی می توان از لودینگ های انیمیشن وار بازی اینگونه مسایل را فهمید که در نوع خود حرفه ای کار شده اند.بازی در تعداد روز هایی شمارش می شود که به تعداد مراحل نمی رسد بلکه شمارش غیر منطقی ازمان از جهات مختلفی لطمه ی ضعیف معنوی به ان زده است به هر حال ساختمان شمارشش شبیه به یک بازی سریالی است ولی همین نوع تضاد های جالب نمی توانند ادم را از انجام بازی رها کنند و نقطه ی ضعفی برای بازیباز تلقی شوند.بازی از نظر داستانی در شیوه ی روایت سبکی نوین را پیش می برد که تاکنون سابقه نداشته .همیشه در میان بخش های جالب بازی اضافاتی وجود دارند.پارسال که کاتل او دیوتی 5 منتشر شد با توجه به انتظاراتی که از مادرن ورفر داشتند بازی پایینی به حساب می امد و ان ها منتظر ظهور بازی فوق بودند ولی با توجه به کال او دیوتی 3 که از تمام عناصرو اجزا پایین تز از کال او 5 که ادامه ای بر ان بود به حساب می امد بسیارکارشناسی شده طراحی شده بود.
بخش های بازی همانند کمپین که صورت داستان یا گیم پلی اصلی را حمل می کنند بصورت جدی طراحی و پرداخته شده اند و تجربه ای سینمایی را فراهم می کنند.مدت زمان اتمام بازی 7 تا 8 ساعت است(البته با باخت های متوالی).بخش انلاین جذاب بازی به فروش ان کمک فوق العاده ای کرد و می توان ان را بخشی بهتر از کمپین دانست زیرا محدودین در ازادی عمل در بازی ندارد و قابلیت چند نفره به ان رونق بخشیده اند.زمانی که اولین دمو از بازی به طور رسمی در –ای تیری دو صفر نه- معرفی شد و تاریخش انتشارش رقم خورد منتظر یک بازی تاریخی بسیار سنجیده شده و پر محتوا بوده ایم ولی وقتی بازی امد دچار سرخوردگی شدیم ! و طعم کوتاهی بر چشمانمان بست.
در دموی ای تیری که نشان از لول دوم بازی می داد با هر تجربه و دیدی که از ان داشتیم ان را بسیار کوتاه کرده بود و کست و با کاپیتان مک تاویش(:ه نشان از قوی بودن نیروهای نظامی ارتش دارد) به طور کنترل شده ای مرحله را پی می برد و عمل کردش عین سیستم های تایین شده در فیلمی سینمایی بود که عمدتا کمتر در سری های قبل از اینگونه سینس ها دیده بودیم و بخش غیر قابل کنترل بازی ار لحاظ پیشبرد را بر عهده گرفته است.متاسفانه مرحله ی 2 به حد کافی کوتاه است و اصلا چنگی به دل نمی زند و در سکانس اخر مرحله که مک تاویش دشمنان را فریب می دهد در مجموع 6 صحنه مشاهده کرده بودیم و درست و منطقی کار شده و تمام می شود.
در عین بازی که مدت زمان اتمام ان را از مرز 10 ساعت به بالا می رساند سختی ان مشهود است.همه می دانیم بعضی از مراحل از لحاظ کیفی بر قله ایستاده و کمیتش مقداری کمتر است ولی باید بخاطر داشته باشیم که صحنه های میکس شده فوق العاده یک جنگ را در رل اصلی(یا کست) پیش می برند.قابلیت های تاکیدی در مراحل پا به فرا کشیده اند همه می دانیم که چک پوینت ها بجا هستند و بعد از هر صحنه بازی سیو شده و امکان انتخاب دوباره ی مراحل از سه قسمت(اکت) را می دهد.امکان ادامه ی بازی بعد از خروج از پوین های مثبت ان است.صحنه سازی های کوتاه طی یک مرحله به روش سینماتیک شاید یک عنصر روح بخشنده به بازی باشد در واقع بازی ار مادرن ورفر 1 سخت تر شده و مدت زمان اتمامش به حداقل در سری رسیده است.
در این سال ها که شاهد بالا بردن کیفیت بازی ها بوده ایم و یکی بهتر از ان یکی در این سری صادق است.مرحله ی اول که می توان ان را یک ترینینگ محسوب کرد که یک امر کلیشه ای در کال او دیوتی است و تنها صحنه های ارام بازی را می سازند.به عنوان مثال در اول بازی که در رل یک سربار امریکایی هستید نقصی کلیشه ای و امری خطاب به بازیباز دارد و ارجاعات زیادی در ان استوار است که اگر از دید یک نظاره گر به محتوا نگاه کنید متوجه ان می شوید.ربط سیاست به کالاو دیوتی همیشگی است و یک واقعیت انکار ناپذیر است چون جنگ پدیده ی انتزاع و اختلاف میان سران کشور هاست و با رفتن به دنیای مدرن این مسیله حساس تر شده زیرا با توجه به جنگ های کنونی می توان به ان پی برد.صحنه های جنایت گونه در بازی زیاد است...
دیالوگ های بازی خوب و بجا درست شده اند.مسیله ی دیگر قابلیت انتخاب پذیری است که در بازی به شما محدودیتی داده است و مثلا با کشتن چند ادم بی سلاح شما در حالت نات ریسپونسینگ قرار می گیرید و به نوعی گیم اور می شوید که نشان از اتحاد گروه ها و اقاشر مختلف در مکانی به نام افغانسان است که نشان از حق گرایی به بی سلاحان و جنگ فقط با مسلحان می دهد.سرعت گیم پلی بسیار بالاست و روش راه رفتن دشمنان طبیعی و نرم است.وقتی در مرحله ی چهارم به شما هدف خاصی را می گنجاند محیط -اپن ورلدش-را به رخ کسی نمی کشد پس بازی انتخابی نیست و اگر غیر از ان عمل کنید بصرت نا منتظره ای اور کیل می شوید.مثلا در مرحله ی دوم که تفنگتان با یک رادار(برای تشخیص دشمنان) به ان وصل است نمی تواند دشمن ها را تشخیص دهد و با رفتن به نقطه ی شروع شدن مرحله توان این کار را هر چه قدر که قوی باشید ندارید چون بازی از شما اتنظار دیگری دارد.و سلاح مورد نظر در صحنه ی سوم صرفا بخاطر شوخی به کار برده شده است.وقتی هدف بازی برای حل ابجکت معین می شد با روش دو تا بکش و سنگر بگیر کارساز نمی شد.
اندکی از نقش ها در لول دیزاینر مرحله ی سوم به چشم می خورد.در حالی که بازی از شما هدف خاصی را خواسته است و می دانید که در فرودگاه فوق به همراه چند نفر ادم تروریست همکاری می کنید.در حالی که شما ترور را قبول ندارید و از قیافه ی ان ها معلوم است که ان ها ادم بد هستند احساس بدی به ادم دست می دهد چیزی که در مرحله ی اول رد شده است.بعد از کشتار خسته کننده ی بی دفاعان عازم سفر بصورت این گیم به قتل می رسید و مرحله تمام می شود.اصلا معلوم نبود که رل اصلی که بود؟ فقط مهم این بود که زحمان شما هدر می رود و این سبک فقط در قواین شخص اول هایی کاربرد دارد که می خواهند مفهوم خاصی را برسانند.از لحاظ منطقی این یک مرحله ی زاید است و قوانین را به سخره می گیرد ولی بعد از ان همه چیز هیجان انگیز و فوق العاده می شود...
دموهای مرحل هیچ هستند و فقط شورتکات(میان پرده) هایی مراحل را از نظر داستانی جالب می کنند اگر از نظر محتوا صرف نظر کنیم یک بازی خوش ساخت با تم بهترین بازی مدرن پی رویمان است.بعضی اوقات مراحل ابتدایی در پی سی نیار به پچ دارند تا رد شوند و ان هم بخاطر تغییر معیار های سختی و در هم امیختگی چک پوینت هاست.مرحله ی 4 که ادم کشی مستقیمی است همه چی به طور تند و وحشیانه ای پیش می رود و درحالی که هدف اصلی بازیباز تخریب بعضی از اموال است مسیله جالب تر می شود ! پرتاب نارنجک های دشمن بسیار کارشناسی شده است و متقابلا شما هم توانایی ان را دارید.گوش زد کردن مسایل اجتماعی از نظر داستانی فقط یک برداشت است ولی از نظر داستانی بازی به نوع سربازان فکر می کند و از پیشبرد مراحل حرف می زند.مرحل تنوع خوبی دارند و به تکنیکال کشتن دشمنان و هدشات ان ها کمک می کنند.رنگ پردازی و نور و سایه ی بازی در تمام لوکیشنها واقعی و قابل ادراک است و شفافیت گرافیک و دید و منظر خورشید در کل در مراحل بی داد می کند.فیزیک و تخریب پذیری موانع بارز و منطقی (چیزی شبیه به کرایسیس) است و ار این رو از جنبه ی فنی بهترین ها را در نوبه ی خود دارد و می توان به امتیازات فوق العداه ی منتقدان به ان توجه کرد.
دستور فالو اپ و ساپورت کننده ی شما نشان از این است که از دید یک فرماندار کارکشته به شما نگاه نمی شود چیزی در حد سرباز های معمولی که دسته دسته کشته می شوند درحالی که نه تنها شما میمیرید بیشتر دشمنان را شما از بین می برید.اگر دقت کرده باشید سری کال او دیوتی چه در کنسول های دستی و خانگی در تمام نسخ هایش بعد از مرگ کاراکتر اصلی یک پیام اخلاقی به شما می دهد که می توان به مسایل فرقه گرایی و علاقه ی افراطی به یک قاره پی برد.به هر حال خهمه ان را بازی می کنند و هر حرفی در یک بازی نشان از منظوری مستقیم است و منظور گیری چیزی رایج و برای استنباط حقیقت های مسیله های خاصی است.بازی در درجه ی اسان هم چالش بر انگیز است.در یک کلام هوش مصنوعی دشمنان بازی فوق العاده و زیرکانه است و مانند یک پشه عما نمی کند.بعضی مراحل که دشمنان تعدادشان به حداکثر می رسد با یک برنامه ی خاص عمل می کنند و صرفا مانند ربات از برنامه یکنواختی استفاده نمی کنند.و در همه ی اماکن بطور مساوی پخش نمی شوند.در بعضی از مکان ها بازی یک طرفه عمل نمی کند بلکه از هر طرف(بالای ساختمان روی زمین یا هوا) پوشش می طلبد که غیر از یک طرف نکردن بازی ان را مهیج تر و پر محدودیت تر می سازد.افت فریم دیده نمی شود و چیزی که به عنوان باگ می بینید باگ نیست و می توانیم ان را به عنوان یک زیبایی بصری نگاه کنیم همانند اینکه بعد از کشتن فردی در ساختمان او همان جا می ماند و بعد از یک صدای مهیب او می افتد که قوانین فیزیک و شیمی در ان رعایت شده اند.تنوع اسلحه ها خیلی زیاد نیست ولی همین چند عدد کارشان را به نفع احسن انجام می دهند و عوامل موفق دیگر در بازی های قبلی بلا اثتنا انچه گفته شد در ان قرار دارند.اگر علاقه به بازی های مهیج و تروریسم دارید این بازی را انجام دهید وگرنه همان مودرن ورفر 1 انتخاب بهتری برای شماست.
| نظر |
|
|
|||||||||||
|
|||||||||||
|
|||||||||||
