مقدمه:سالانه ی تعداد کثیری بازی تولید می شوند و عده ی زیادی به بازی کردن گیم های مختلف می پردازند و از ان لذت می برند و در جست و جوی بهتر ان هستند.اکثر این اثار در ذهن بازیکن باقی نمی ماند و اندکی بعد از بین می روند.ولی در این بین,بازی های تاثیرگذاری وجود دارند که بعد از گذشت سال ها هیچ احدی ان ها را فراموش نمی کنند.بازیthe Punisher یک بازی استاندارد بود که در سال 2004 به بازار عرضه گردید ناشر این بازی استادیو معروف marvel است که بازی ها و توافق های خوبی با شرکت های بزرگ بسته است و اکنون توسطdsney خریداری شده است.زیرا ان را بخاطر بالا بردن کیفیت ساخت بازی برای انیمیشن هایش خریده است ! بازی از همان ابتدا از فرمولی خاص و لذت بخش استفاده می کرد و ان را پیش روی بازیکن ها می گذشت.
از همان ابتدا, گیم پلی بازی شبیه به شوتر(fps) های سوم شخص زمان خود بود ولی در کاربردش موفق ظاهر شد بدین معنا که بازی مراحل زیاد و تکنیک های سینمایی را بکار می گرفت که تا ان زمان سابقه نداشت.داستان های کلیشه ای در مورد پدر و مادر کشتگی را که شنیده اید!؟شخصیت اول بازی ادمی است که بعد از گذشت سال ها در جستجوی قاتل پدر و مادر خود است.او با کینه و قدرت خشمش می خواهد دشمنان بیشمار بازی را هر چه خشن تر به خاک و خون بکشد ! برای اینکه او را ادم بدی تلقی نکنند به او صمت پلیس مخفی(هر چند مریی) را داده اند که به مجازات و گوش مالی طرفان بد داستان و باند های خلافکار بپردازد.داستان پردازی جالب توجه بود برای ان زمان این ایده تا بازی کردن ...ارزش بالایی داشت.از هر گونه شوخی که بگذریم بازی در حالی شروع می شد که به شما یک کلت معمولی می داد و در اول صحنه به نجات یک انسان از شر یک ادم بد می پرداختید و وارد پارت روم های مختلف می شدید و دشمنانی را که در مقابلتان, قدرت چندانی نداشتند را نابود می کردید و اسلحه های بهتر را از منبع های تغذیه یا صاحبانش می گرفتید.درکل, مراحل پر از باس های ساده بود ولی در عین حال تجمع ان ها در مکان ها با اسلحه های مسلسلی خطرناک بود برای همین از ویژگی های در رفتن و قایم شدن استفاده می کردیم.بعد از چندین مرحله بازی به اختصار سخت تر می شد.در این بین غافلگیر کردن دشمنان در اولویت کارهای ما قرار داشت.شخصیت اول صدایی مخوف داشت که به او الهام می شد که کارهایی را انجام دهد بنابراین در مقابل فحاشی های ان ها(دشمنان) به ما چیزی را از دست نمی دادید زیرا یک قدرت ویژه داشتید که برای چاشنی کار, استفاده کردن یا نکردنش, تاثیری در مراحل و امتیاز ها نداشت بلکه ان ها را کم می کرد.در هر مکانی از بازی شکلی اسکلت مانند ظاهر می شد و همچنین مطابق رنگ ان بالای سر دشمنان وجود داشت از انجا که توانایی گرفتن دشمنان از پشت(گروگان گیری به سبک قدیمی –امریکایی) را داشتید او را به انجا برده و با حرکاتی زجر اور به قتل می رساندید.اصولا این مجازات لایق کسانی بود که مستحقش بودند !(اگر فردی که اسکلت در بالای سرش نداشت را می گرفتید امتیازتان کم نمی شد)در بازی اینگونه افراد خود را مخفی می کردند.تفنگشان را به پاییین می انداختند و دست ها را به بالا می بردند.اما دریغ از عقاید دشمن و مظلومیت نمایی او, بازیباز و از همه مهمتر کینه ی شخص اول به ان ها رحم نمی کرد !
با خوردن تیر های متوالی توسط دشمن, جانمان اندکی کم می شد ار این رو بازی سخت نبود و محدودیت نوار سلامتی زیاد بودند در عوض قدرت خشم شما پر می شد(همانند سریxmen). در توصیف قدرت خشم می توانستید با چاقو دشمن ها را بکشید و یا اگر سر راهتان قرار دارند از میان بردارید(با حرکات ویژِه تر).البته این قدرت خشم به همین منوال و ترتیب, 2 سال بعد در xmen:the official games استفاده شد.البته نه به سخاوتمندی داده های خشمorigin wolverine !
در طول بازی باید از سرعت عمل بالایی برخوردار بودید و از قابلیت های ان استفاده می کردید.مبارزه با باس های هر بخش و مرحله لذت بخش بودند و همانند نمونه ی های سینماییش(فیلمش) خوب کار شده بودند.تنوع سلاح ها, لوازم جانبی مثل بمب و گاز اشک اور زیاد بودند.همچنین مراحل جنگل از قابلیت free game خود نهایت استفاده را کرده بودند.و در کل از گرافیک فنی بالایی بهره می بردند.در بعضی مراحل پلیس های دیگر, به عنوان همیاری به ما کمک می کنند.ساختار موزیک بازی بسیار فنی است و در نوع یک اکشن خالص عالی جاگذاری شده است.نمونه ی بازسازی شده ی این بازی می تواند به ظاهر wet باشد زیرا از تمامی عوامل ان بصورت بهبود یافته, بهره برده است.هر مرحله از بازی از چند بخش تشکیل می شده اند.متاسفانه ضعیف ترین بخش بازی شامل تشکل دمو هاست.که گرافیک فنی و هنری ان ها از خود داخل بازی هم(in game) پایین تر است.دموهای میانه مراحل اصلا نشانگر اتفاق های واقعی داستان نبوده اند.شما با مجازات هرگونه از باس(boss) های بازی, امتیازی از خود کم می کنید در حالی که خود بازی چنین امکانی را به ما داده است, دارای پیام اخلاقی است زیرا می خواهد بگوید که اگر, شخصی مستحق قصاص هم باشد, نباید قصاص شود, و کار خوبی نیست !!!
درحالی که خود قصاص پدر و مادر شخصیت اصلی, در مقابل قصاص به هزاران نفر کار جالبی نیست !!!!
در بعضی مواقع بازی کمی از حالت اکشن خالص(action) بیرون می اید و حل یک معمای ساده را به ما می سپارد.شخصیت اول که نشان از یک کاراکتر متعهد و جدی است به هیچکس رحم نمی کند و یک بار هم, خود را راحم دانستهه تا بگذارد خانواده اش را بکشند !
بخش های دیگر مانند عکس هایی از نوع باس های بازی(کشته شده), پرونده ی جنایی غولاخر ها به ما داده می شود ولی جذابیت اصل بازی گنجانده شده در گیم پلی واقعی(story mode) است.در اخر بازی که نشان از پایان دوران مخوف گری و فساد است, همه چیز به خوشی تمام می شود.فیلمی از این اثر در سال2007 ساخته شده و همچنین punisher2 در راه است.در اخر مطلب همانند اولش اشاره کنم که, با داشتن چنین توصیفاتی فکر نکنید من بازی را از اول تا اخر بازی کردم ! من 5 سال پیش اخرین باری بود که نگاهم به کاورش افتاد ولی عمق کلام اینجاست که بعد از 5 سال گذشت زمان, بازی ای می تواند چنین تاثیری در ادم بگذارد که هنوز مراحل, دشمن ها و بازی را به یاد بیاورم که نشان از سازش استاندارد و مستقیم بازی است.
| نظر |
|